Η πρόθεση της κυβέρνησης να καταγράφει τις διαδηλώσεις μέσω των καμερών παρακολούθησης «της κυκλοφορίας» επισημοποιεί αυτό που όλοι γνωρίζαμε. Ότι δηλαδή όλη αυτή η επένδυση σε μέτρα ελέγχου και παρακολούθησης των δημόσιων χώρων, που κορυφώθηκε με την οργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, δεν ήταν συγκυριακή ούτε είχε κύριο στόχο την αόρατη τρομοκρατική απειλή. Ήδη πριν από την Ολυμπιάδα η ΕΛ.ΑΣ. είχε προειδοποιήσει ότι τα «τεχνικά μέσα» που αποκτήθηκαν για το 2004 θα εξακολουθούν να μας προσφέρουν τις υπηρεσίες τους, ενώ το 2005 και το 2006 οι κάμερες παρακολουθούσαν ειρηνικές διαδηλώσεις, παρά τις εντολές της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων. Και βέβαια ήταν απροκάλυπτη η πρόθεση της κυβέρνησης να περάσει από τη Βουλή το σχετικό νομοσχέδιο που ουσιαστικά καταργεί την ήδη αποδυναμωμένη Αρχή και νομιμοποιεί τη χρήση του συστήματος παρακολούθησης των διαδηλωτών, σε μια περίοδο που επιχειρεί να επιβάλει τα κύρια μέτρα του αντιλαϊκού της προγράμματος. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα παρακολούθησης και σύλληψης μέσα στο συνδικάτο τους, συνδικαλιστών της ΔΕΗ, στην τελευταία ειρηνική-μαζική διαδήλωση για το ασφαλιστικό.
Φυσικά, πρόσχημα για τη γενίκευση της παρακολούθησης των πολιτών είναι ο «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» ή γενικότερα η «πάταξη της εγκληματικότητας». Μάλιστα επισημαίνεται ότι με την ανάπτυξη του συστήματος των καμερών θα χτυπηθεί η παραβατικότητα κάθε είδους και θα προστατευθούν οι πολίτες και οι περιουσίες τους. Τα πραγματικά δεδομένα δεν επιβεβαιώνουν αυτό τον ισχυρισμό.
Ένα πρώτο δείγμα για το πού οδηγεί η αστυνομική υπερπαρακολούθησή μάς ήρθε από τον αθλητικό χώρο, εκεί δηλαδή όπου συνήθως δοκιμάζονται τα μέτρα καταστολής πριν εφαρμοστούν σε όλους τους χώρους κοινωνικής διαμαρτυρίας. Μόλις άρχισε να εφαρμόζεται η τηλεοπτική σάρωση των κερκίδων από κάμερες, οι συγκρούσεις των χούλιγκαν μεταφέρθηκαν εκτός γηπέδων.
Και ας μην υποστηρίξει κανείς ότι αυτά συμβαίνουν επειδή δεν έχει πλήρη ανάπτυξη το σύστημα παρακολούθησης. Τα μηνύματα από τη Μεγάλη Βρετανία δεν είναι καθόλου διαφορετικά, παρά την προπαγάνδα των εμπόρων αυτών των πανάκριβων συστημάτων. Η Βρετανία είναι η πρώτη χώρα στον κόσμο που έχει τόσο πολύ στηρίξει την αστυνομική πρόληψη και καταστολή στις κάμερες κλειστού κυκλώματος. Και βέβαια η Βρετανία ήταν η πρώτη χώρα που μετέτρεψε τις κάμερες ελέγχου της κυκλοφορίας σε σταθμούς ελέγχου διαδηλωτών.
Ήταν το 1984, όταν η κυβέρνηση Θάτσερ συνέδεσε τις 145 κάμερες της τροχαίας με τα κεντρικά γραφεία της Σκότλαντ Γιαρντ για να αντιμετωπίσει τις διαδηλώσεις των εξεγερμένων ανθρακωρύχων. Σήμερα οι κάμερες στη Βρετανία ξεπερνούν τα 4,2 εκατ., ενώ υπολογίζεται ότι κάθε Λονδρέζος που ξεμυτάει απ' το σπίτι του φιλμάρετε 300 φορές.
Με ποιο αποτέλεσμα; Οι κάμερες αυτές άντλησαν την τελευταία δεκαετία το 78% του προϋπολογισμού πρόληψης εγκλήματος του βρετανικού υπουργείου Εσωτερικών. Όμως, ως μέθοδος πρόληψης εγκληματικότητας δεν έφερε αποτελέσματα, καθώς αυξήθηκαν κατά 13% οι κλοπές στους δρόμους και οι επιθέσεις σε δημόσιους χώρους, δηλαδή τα εγκλήματα στους χώρους που υποτίθεται ότι αποτρέπουν οι κάμερες.
Το βρετανικό υπουργείο Εσωτερικών ανέθεσε σε επιστήμονες του Πανεπιστημίου Leicester τη διερεύνηση της αποτελεσματικότητας του μέτρου με εξίσου πενιχρά αποτελέσματα.
Το συμπέρασμα της έρευνας ήταν ότι «η χρήση των καμερών δεν μπορεί να χαρακτηριστεί επιτυχής. Κόστισε πολλά χρήματα και δεν απέφερε το «προσδοκώμενο όφελος». Βέβαια σε κάποιους απέφερε όφελος. Σ' αυτούς ακριβώς που είχαν άμεσο οικονομικό συμφέρον από τη δημόσια χρηματοδότηση αυτού του πανάκριβου και αντιδημοκρατικού μέτρου.
Στην χώρα μας τα δικαιώματα των προσωπικών δεδομένων κατοχυρώνονται με το άρθρου 9(α) του Συντάγματος.
Με τις κάμερες στις διαδηλώσεις δεν πλήττονται μόνο τα προσωπικά μας δικαιώματα, αλλά προσβάλλονται εξίσου και τα θεμελιώδη δικαιώματα της ελευθερίας της συνάθροισης και της ελευθερίας της έκφρασης, επιστρέφοντας την κοινωνία χρόνια πίσω, στην εποχή του χαφιέ, σε ηλεκτρονική έκδοση…
1984 Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΔΕΛΦΟΣ
Το βιβλίο του George Orwell περιγράφει την ιστορία ενός ανθρώπου, στον εφιαλτικό κόσμο μιας χώρας που βρίσκεται κάτω από ένα απολυταρχικό καθεστώς παρακολούθησης. Γραμμένο στα 1945, είναι σήμα κινδύνου για τον επερχόμενο ολοκληρωτισμό.
Με την χρήση καμερών το κράτος επιβλέπει και ελέγχει «ως μεγάλος αδελφός» όχι μόνο στις παράνομες βίαιες συμπεριφορές αλλά και στις νόμιμες πολιτικές. Οι διαρκείς παραβιάσεις του ιδιωτικού βίου γίνονται στο όνομα της ασφάλειας των πολιτών και της διασφάλισης των ελευθεριών, ενισχύοντας παράλληλα την άνθηση των εταιρειών κατασκευής συστημάτων ασφάλειας και παρακολούθησης.
Εξάλλου, η βιντεοσκόπηση διαδηλώσεων στην Ελλάδα είναι από νομοθετική άποψη ανεπαρκώς αιτιολογημένη και παρωχημένη στο γενικότερο διεθνούς κλίματος επιπέδου.
Σε όλο τον κόσμο έχει αρχίσει να γίνεται πλέον αντιληπτό ότι η πρόοδος σε πολύ σοβαρά θέματα, όπως η εξάλειψη της τρομοκρατίας, επιτυγχάνεται καλύτερα με τον ιδεολογικό και πολιτικό αφοπλισμό των τρομοκρατικών οργανώσεων, από ότι με περιορισμούς των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των ατομικών ελευθεριών.
